Każdy student ma możliwość wyjazdu zagranicę, by tam studiować przez pół roku do roku swój kierunek na uniwersytecie posiadającym odpowiednie umowy z uczelnią macierzystą. Korzystają z tych możliwości studenci praktycznie wszystkich kierunków; w przypadku studiów języków obcych jest to praktycznie konieczne, by móc w przyszłej pracy wykorzystywać swoje wykształcenie. Jest wiele programów, które umożliwiają taką naukę, jednak najpopularniejszymi z nich są Erasmus i Leonardo. Mogą z nich na specjalnych zasadach korzystać również absolwenci uczelni macierzystej. Programy tego typu działają na dwa sposoby. Pierwszy z nich związany jest z wymianą studentów – spośród zajęć wybiera się te, które odpowiadają własnemu kierunkowi studiów; aby zaliczyć wyjazd, należy uzbierać odpowiednią ilość punktów ECTS (30 lub 60, zależnie od czasu wyjazdu). Są one wliczane do całościowej puli zdobywanych punktów w toku studiów. Erasmusowiec w ciągu całej swojej nauki musi jednak zaliczyć przedmioty, których nie było na uczelni zagranicznej; zdarza się również, że wykładowcy nie zgadzają się na przepisanie ocen, tłumacząc to odmiennym programem, a student musi zaliczyć te braki, by w ogóle ukończyć studia. Na uczelniach zagranicznych zajęcia odbywają się albo w języku rodzimym dla danego kraju, albo po angielsku. Uczelnie przygotowują specjalne zajęcia, by studenci zagraniczni mogli brać w nich udział, dlatego kadra uczelniana stale musi podnosić swoje kwalifikacje, w tym te językowe. Inną formą wyjazdu zagranicę są praktyki językowe. Student musi znaleźć placówkę, która go przyjmie do pracy. Przez pół roku do roku taki człowiek traktowany jest jako pracownik, nie student, dlatego nie może uczęszczać zagranicą na zajęcia. Otrzymuje jednak potwierdzenie swojej pracy, zapłatę, a także niezbędne doświadczenie.
